همه با هم

خلقی است پریشان ز سر زلف نکویت/من مست نگردم مگر از شرب سبویت

در بزم رخت هیچ نیاید به زبانم/ من غرق تماشایم و شیدایی رویت

زین بیخودی عشق پشیمان نشوم من/عمری به یقین آمده دل بر سر کویت

لبخند تو جان میبرد از هر دل عاشق/جان میدهم ای عشق من از بهر گیسویت

بشکسته مبادا رخ زیبای تو هرگز/صد دل به فدای قدح و جان سبویت

سر بسته بگویم به غزل نکته که من هم/مستم به تماشای سر زلف نکویت

یاران سیستانی تو غرق وفایند/آغوش گشودند بر آن تیغ عدویت

تا روز نبرد دل و گل گرد هم آیند/ در جبهه دل گرد رخ ماه نکویت

منبع : وبلاگ فانوس 90