کودکان آن خواهند شد که ما می خواهیم؟!!
گویند ضمیر کودک همانند زمینی بایر است که برای کشت آماده شده است. در آن هرچه بکارند همان خواهد رویید.
می گویند روزی کودکی از جنگلی می گذشت روی شاخه ی درختی پرنده ای رادید .ناگهان فکری به ذهنش رسید وبا خود گفت :این پرنده را می گیرم وپیش استاد خود خواهم بردو در دستان خود پنهان می کنم .آنگاه از استاد خواهم پرسید استاد در دستان من چیست ؟
او احتمالاًجواب خواهد داد در دستان تو پرنده ای است!
از او می پرسم استاد این پرنده زنده است یا مرده؟
اگر استاد گفت که پرنده زنده است٬آن را در دستانم به آرامی می فشارم تا بمیرد ومی گویم :پرنده مرده است واگر استادگفت:پرنده مرده است دستانم را آرام باز می کنم تا پرنده پرواز کند.
با این نیت پرنده را گرفت ونزد استاد رفت وسلام کرد.از استاد پرسید : استاد در دستان من چیست؟
استاد جواب داد :در دستان تو پرنده ای کوچک است!
کودک پرسید:استاد به نظر شما این پرنده زنده است یا مرده؟
استاد تبسمی کرد وگفت :اون یک پرنده است٬این تو هستی ٬که تصمیم می گیری که پرنده بمیرد یا زنده باشد!
وضعیت فرزندان ما بی تشابه به آن پرنده نیست که امروز در دستان ما قرار دارندواین ما پدر ومادر ها ومعلمان هستیم که سر نوشت جامعه وآینده سازان جامعه را مشخص می کنیم.